Πολλοί θεωρούν πως ο Νίκολιτς μοιάζει στον Αλμέιδα ως προς την καθολική προσήλωσή του στο πλάνο του, αλλά αυτό είναι η μισή αλήθεια. Αρχικά, πρέπει να ξεκαθαρίσουμε το πιο βασικό ώστε να κατανοήσουμε και να συγκρίνουμε τους δυο αυτούς προπονητές όσο το δυνατόν καλύτερα γίνεται: το σύστημα είναι διαφορετικό από την τακτική!
Στους αγώνες κόντρα στον Άρη Λεμεσού είδαμε τον Σέρβο τεχνικό να αλλάζει και τα δύο, μετά το 65’. Στο ματς στην Κύπρο είδαμε για πρώτη φορά τον ρόμβο (4-1-2-1-2) να μετατρέπεται σε 4-2-3-1 με τα εξτρέμ να παίζουν «στον ασβέστη». Ο Κουτέσα στο πρώτο ματς πέρασε στα δεξιά -όπου και δεν έκανε ιδιαίτερα εμφανή την παρουσία του- σε αντίθεση με τον επαναληπτικό όπου έπαιξε αριστερά και έκρινε την πρόκριση (με δικό του γκολ και ασίστ πάρε-βάλε στον Γιόβιτς).
Με τον ρόμβο ο Νίκολιτς θέλει συνεχώς να «κρατάει μπάλα», να ελέγξει το τέμπο και να κερδίζει τις μονομαχίες στο κέντρο- για αυτό και έχει 4 χάφ. Με το 4-2-3-1 οι τέσσερεις μέσοι γίνονται 2 (ένα εξάρι και 1 οκτάρι), η μπάλα δεν περνάει τόσο από τα πόδια των παικτών της ΑΕΚ αλλά πιο πολύ επιδιώκουν να κλέψουν την μπάλα και να βγουν γρήγορα στο «τρανζίσιον».
Στο πρώτο γκολ μια σαραντάρα μπαλιά του Πήλιου βρίσκει στην κίνηση τον Κουτέσα, ο οποίος συγκλίνει προς τα μέσα και στέλνει την μπάλα στα δίχτυα. Τη στιγμή που ο Ελβετός εξτρέμ πατάει στην περιοχή, η ΑΕΚ έχει καταφέρει να φέρει ισάριθμους ποδοσφαιριστές με τον Άρη (3 αμυντικοί της Κυπριακής ομάδας, 3 επιθετικοί της ΑΕΚ). Στο δεύτερο γκολ μετά από το δοκάρι του Άρη Λεμεσού, ο Κοϊτά δίνει την μπάλα στον Κουτέσα και εκείνος με τη σειρά του κουβαλώντας την «έβγαλε» την ΑΕΚ σε φάση 3 με 2, πασάρει στον ολομόναχο Γιόβιτς και εκείνος έδειξε την κλάση του, από το ίδιο σημείο όπου ο Πιερό έχασε το κοντρόλ και σπατάλησε άλλη μια μεγάλη ευκαιρία για την Ένωση, αυτός με μια επαφή σφράγισε την νίκη, αναγκάζοντας τον Βάνα Άλβες να μαζέψει την μπάλα για τρίτη φορά από τα γκολπόστ του.
Αυτή η ευελιξία και η ελαστικότητα του Νίκολιτς όσο αναφορά τις αλλαγές του μέσα στο παιχνίδι είναι κάτι που έλειπε από τον πρώην Αργεντινό τεχνικό της ΑΕΚ. Τα παραδείγματα πάμπολλα…ο Αλμέιδα ζούσε και πέθαινε με το πρέσινγκ του! Ανεξάρτητου καταστάσεως η άμυνα θα ήταν στο κέντρο και οι παίκτες θα μαρκάραν μαν-του-μαν. Ο Νίκολιτς είναι προπονητής της σκοπιμότητας, όπως έχει πει και ο ίδιος άλλωστε. Προτιμάει να νικήσει έναν αγώνα 1-0 παρά 3-2. Το οποίο έρχεται σε αντιδιαστολή με τα πιστεύω του Αλμέιδα, που «μεγάλωσε» αυτό το γκρουπ παικτών.
Εδώ έρχεται και ο προβληματισμός μου, πως περιμένουμε μια ομάδα η οποία ήταν «αλλεργική» στο να κάνει μαζική άμυνα τα προηγούμενα 3 χρόνια, και όποτε της ζητήθηκε να το κάνει ήταν λες και έβαλες 11 ξένους μεταξύ τους να παίξουν μαζί για πρώτη φορά, να παίξει στο 100% το ποδόσφαιρο του Σέρβου τεχνικού ; Είδαμε και στα δύο ματς με τον Άρη η ΑΕΚ προηγήθηκε και ισοφαρίστηκε από «παιδικά λάθη». Με την άμυνα να είναι στο κέντρο ενώ το ματς είναι 2-0 στο 20’, δίνοντας ένα κόρνερ δώρο και με ένα αχρείαστο πέναλτι στην γραμμή της περιοχής.
Θα είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον να δούμε τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσει ο Νίκολιτς τον σημερινό αγώνα κόντρα στην Άντερλεχτ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου